بسم الله
الرحمن الرحيم
﴿إِنَّ
اللَّهَ عِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِي
الْأَرْحَامِ ۖ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًا ۖ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ
بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ﴾ سورة لقمان
في لحظة
واحدة قد يتبدل كل شيء. لحظة واحدة فقط تفصل بين ضحكة طفل تملأ المكان بالحياة،
وصمتٍ ثقيل يملأ القلوب بالحزن. هكذا رحلت ابنتنا رقية، بعيدًا عن مدينتها وأهلها،
لتكتب ببراءتها الصغيرة درسًا كبيرًا في معنى الإنسان، وفي معنى أن يبقى الخير
حيًا في النفوس رغم كل ما يحيط بنا من قسوة وألم.
لقد شاء القدر أن تنتهي رحلة هذه الصغيرة البريئة في أرض كردستان، عند شلال زلم في مصيف أحمد آوا، ذلك المكان الذي تحول في لحظات إلى ساحة امتحان للضمائر والقلوب. ولم يكن الامتحان سهلًا، فالمياه كانت خطرة، والبحث كان شاقًا، والأمل كان يتأرجح بين الرجاء والخوف. لكن رجالًا ونساءً آمنوا بأن الواجب الأخلاقي والإنساني لا يعرف حدودًا ولا قوميات ولا مذاهب، فهبّت مؤسسات الإقليم، والدفاع المدني، والأجهزة الأمنية، والمتطوعون والمواطنون، بقيادة السيدة محافظ حلبجة الأستاذة نوخشة صالح، في مشهد سيبقى محفورًا في الذاكرة طويلًا.
لقد كانوا يبحثون عن طفلة لا يعرفونها، لكنهم رأوا فيها ابنتهم. كانوا يفتشون في الماء عن جسد صغير، لكنهم في الحقيقة كانوا يفتشون عن المعنى الأسمى للإنسانية. وحين عُثر عليها، لم يكن ذلك انتصارًا على الموت، فالموت قدر لا يُهزم، بل كان انتصارًا على اللامبالاة، وانتصارًا للقيم التي تجعل الإنسان إنسانًا.
إلى
أهلنا في حلبجة، وإلى كل من شارك في البحث، وإلى كل يد امتدت بالعون أو الدعاء أو
المواساة، أقول: لقد رفعتم رؤوسنا عاليًا. لم تقدموا خدمة لعائلة مفجوعة فحسب، بل
قدمتم صورة مشرقة عن شعب كريم يعرف كيف يحوّل الألم إلى تضامن، والمأساة إلى رسالة
محبة. لقد أثبتم أن أقوى الأسلحة التي نواجه بها الكراهية ليست البنادق، بل
القلوب الصادقة. وأن أمضى رصاصة تصيب أعداء الإنسانية في مقتل هي وحدتنا وتراحمنا
وإخلاصنا لبعضنا البعض. فحين تتعانق الدموع بين كربلاء وحلبجة، وحين تمتد الأيدي
من أجل طفلة بريئة دون سؤال عن الانتماء أو الهوية، فإن الوطن يصبح أكبر من
الجغرافيا، وأسمى من السياسة، وأبقى من كل الخلافات.
أما إلى
والديها وأهلها الكرام، فلا توجد كلمات تستطيع أن تداوي جرحًا بهذا العمق، فبعض
الأحزان لا تُشفى، بل نتعلم فقط كيف نحملها معنا بقية العمر. غير أن عزاءكم أن
ابنتكم لم ترحل وحدها، بل حملها دعاء الناس ومحبتهم، وسارت معها قلوب لا تُحصى حتى
عادت إلى أحضان أهلها.
رحم الله
ابنتنا رقية رحمة واسعة، وجعلها طيرًا من طيور الجنة، وملأ قبرها نورًا وطمأنينة
وسلامًا. ونسأل الله أن يرزق أهلها الصبر الجميل الذي وعد به عباده الصابرين. ولعل الرسالة الأخيرة التي تركتها لنا هي أن الحياة أقصر من أن نضيعها
في الخصومات والكراهية، وأن الموت يأتي فجأة دون موعد، وأن الإنسان لا يخلّد اسمه
بما يملك، بل بما يزرعه من خير في قلوب الآخرين.
سلامٌ
على روح رقية، وسلامٌ على كل قلب بكى لأجلها، وسلامٌ على كل يد امتدت لتبحث عنها،
وسلامٌ على وطنٍ ما زال الخير يسكن قلوب أبنائه رغم كل الجراح.
وإنا لله وإنا إليه راجعون.
محمود
الجاف
رئيس
تحرير وكالة حمورابي الاخبارية
بە ناوی خوای بەخشندەی میهرەبان
﴿إِنَّ اللَّهَ عِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْأَرْحَامِ ۖ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًا ۖ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ﴾ سورەتی لوقمان
لە یەک ساتدا دەکرێت هەموو شتێک بگۆڕێت. تەنها یەک سات جیاوازییە لەنێوان پێکەنینی منداڵێک کە شوێنەکە پڕ دەکات لە ژیان، و بێدەنگییەکی قورس کە دڵەکان پڕ دەکات لە خەم و ئازار. بەو شێوەیە کچەکەمان ڕوقیە لە ناومان دوور کەوتەوە، لە دووری شار و خێزانەکەی، بۆ ئەوەی بە بێگەردیی منداڵانەی خۆی وانەیەکی گەورە بنووسێت لە مانای مرۆڤایەتی و لە مانای ئەوەی چۆن چاکە و جوانی دەتوانێت لە دڵەکاندا زیندوو بمێنێت، سەرەڕای هەموو ئەو توندوتیژی و ئازارانەی كه دەوروبەرماني گرتووە.
خوا وايويست کە کۆتایيی بە گەشتی ئەم منداڵە بێتاوانە لە خاکی کوردستان بێت، لە گەشتیاری ئەحمەد ئاوا، ئەو شوێنەی کە لە چەند چرکەیەکدا گۆڕا بۆ مەیدانی تاقیکردنەوەی ویژدان و دڵەکان. ئەم تاقیکردنەوەیە ئاسان نەبوو؛ ئاوی شەلاله كه مەترسیدار بوو، گەڕان زۆر دژوار بوو، و هیوایش لەنێوان هیواداری و ترسدا دەجوڵایەوە. بەڵام پیاوان و ژنانێک هەبوون باوەڕیان بەوە هەبوو کە ئەركی مرۆیی و ئەخلاقی سنوور، نەتەوە و مەزهەب ناناسێت. بۆیە دامەزراوەکانی حکومەت، بەرگری مەدەنی، دەزگاکانی ئاسایش، خۆبەخشەکان و هاوڵاتیان، بە سەرپەرشتی پارێزگاری هەڵەبجە، بەڕێز نوخشە ساڵح، هەموویان هاتنە مەیدان لە دیمەنێکدا کە ماوەیەکی زۆر لە بیرەوەریدا دەمێنێتەوە.
ئەوان بەدوای منداڵێکدا دەگەڕان کە نەیان دەناسی، بەڵام وەک کچی خۆیان سەیریان دەکرد. لە ناو ئاودا بەدوای جەستەیەکی بچووکدا دەگەڕان، بەڵام لە ڕاستیدا بەدوای بەرزترین مانای مرۆڤایەتیدا دەگەڕان. کاتێک دۆزرایەوە، ئەوە سەرکەوتن بەسەر مردن نەبوو، چونکە مردن قەدەرێکە کە هیچ کەس ناتوانێت لێی سەرکەوێت؛ بەڵکو سەرکەوتنێک بوو بەسەر بێبایەخی و سەرکەوتنێک بوو بۆ ئەو بەها و نرخانەی کە مرۆڤ دەکەن بە مرۆڤ.
بۆ خەڵکی خۆمان لە هەڵەبجە، و بۆ هەموو ئەوانەی بەشداری گەڕانەکەیان کرد، و بۆ هەر دەستێک کە بۆ یارمەتی، نزا یان هاوخەمی درێژ بووەوە، دەڵێم: سەرتان بەرز کردینەوە. تەنها خزمەتێکتان بە خێزانێکی دڵشکاو نەکرد، بەڵکو وێنەیەکی ڕووناکتان پێشکەش کرد لە گەلێکی بەڕێز کە دەزانێت چۆن ئازار بگۆڕێت بە هاوسۆزی و کارەسات بگۆڕێت بو پەیامی خۆشەویستی.
ئێوە سەلماندتان کە بەهێزترین چەک لە دژی ڕق و کینە چەک و تفەنگ نییە، بەڵکو دڵە پاک و ڕاستگۆکانن. و کاریگەرترین گوللە کە دڵی دوژمنانی مرۆڤایەتی دەبڕێت، یەکگرتوویی، میهرەبانی و دڵسۆزییەکەمانە بۆ یەکتری. کاتێک فرمێسکەکان لەنێوان کەربەلا و هەڵەبجە یەکدەگرن، و کاتێک دەسته كان بۆ منداڵێکی بێتاوان درێژ دەبنەوە بەبێ پرسیار لە ناسنامە و سەر بە کێیەتی، ئەوا نیشتمان گەورەتر دەبێت لە جوگرافیا، بەرزتر دەبێت لە سیاسەت، و ماوەدارتر دەبێت لە هەموو ناکۆکییەکان.
بۆ دایک و باوکی ڕوقیە و خێزانە بەڕێزەکەی، هیچ وشەیەک ناتوانێت ئەو برینە قووڵە چاک بکاتەوە. هەندێک خەم هەرگیز ساڕێژ نابن، بەڵکو فێر دەبین چۆن تا کۆتایی تەمەن لەگەڵ خۆمان هەڵیان بگرین. بەڵام دڵنەوایی ئێوە ئەوەیە کە کچەکەتان بە تەنها نەڕۆیشت؛ نزا و خۆشەویستیی خەڵک لەگەڵی بوو، و دڵی هەزاران کەس هاوڕێی بوو تا گەڕایەوە بۆ ناو باوەشی خێزانەکەی.
خوا ڕەحمەتی فراوانی خۆی بەسەر ڕوقیەدا ببارێنێت، لە باڵندەکانی بەهەشت بیت، و گۆڕەکەی پڕ بکات لە ڕووناکی، ئارامی و ئاسوودەیی. هەروەها لە خوای گەورە داوا دەکەین سەبری جوان و پاداشتدار بە خێزانەکەی ببەخشێت، ئەو سەبرەی کە بە به بەندە سابیرەکانی بەڵێن بي داوه.
لەوانەیە دوا پەیامی ئەم منداڵە بێتاوانە بۆ ئێمە ئەوە بێت کە ژیان زۆر کورتترە لەوەی بە ڕق و ناکۆکی بەفیڕۆی بدەین، و مردن بێ ئاگادارکردنەوە دێت، و مرۆڤ ناوی خۆی جاویدان ناکات بەوەی خاوەنی چییە، بەڵکو بەو چاکەیەی دەیچێنێت لە دڵی خەڵکدا.
سڵاو لە ڕۆحی ڕوقیە،
سڵاو لە هەر دڵێک کە بۆی گریا،
سڵاو لە هەر دەستێک کە بۆ دۆزینەوەی درێژ كرا،
و سڵاو لە نیشتمانێک کە هێشتا چاکە و میهرەبانی لە دڵی کوڕ و کچەکانی نیشتەجێیە، سەرەڕای هەموو برینەکان.
إنا لله وإنا إليه راجعون
مەحمود الجاف
سەرنووسەری دەزگای هەواڵی حەمورابی
إرسال تعليق